Kalpleri bulmaca oyunu oynayan arkadaşlarım var benim. Şükürler olsun!

Copy of kalp 1

Kalpleri bulmaca oyunu oynayan arkadaşlarım var benim. Şükürler olsun!
Muğla’dan, Adapazarı’na doğru yoldayız. Arka koltukta, pek akıllı telefonum marifetiyle okuduğum e-posta müjdeliyor;
Hikaye okuluna gidiyorum!

Bir çığlık, peşinden gelen kahkaha.
Şöför koltuğunda oturan babam, emin olmasa hiçbir başvuru yapmadığımdan, kurumsal bir şirkette, hatrı sayılır bir pozisyon için iş teklifi aldım sanacak.
“Hikaye okuluna gidiyorum!”

Derin bir iç çekiş babamdan. Sonra bir baloncuk çıkıyor kafasından; “Allah akıl fikir versin bu kıza. Eskiden, artık bir koca bulsa diyorduk, beterin beteri varmış. Şimdi “normal” bir iş bulup “düzenli” bir hayatı olsa yeniden, ona da razıyız.”

“Hikaye okuluna gidiyorum!”

Yan koltukta oturan annemden de bir baloncuk çıkıyor. Babamınkiyle aynı muhtemelen de başında gizli bir satır ilavesiyle “Vaay hikaye okulu, çok heyecanlı AMA …….”

Yalnızca birkaç gün sonra, tırmanıp yazı evinin merdivenlerini, çalıyorum kapıyı. İçeride güler yüzlü kadınlar, hikaye okulu için toplanmışlar. En gerçekçi anlarda bile, baloncuklarında mutlaka gizli ve romantik bir satır bulunduran kadınlar.

Yazı evi sıcacık ama yine de korkuyorum biraz. Anlatılacak hiç hikayem yok ki. Tüm yeni başlangıçlar esneme alanım ya benim. Yolda gelirken tekrar tekrar düşündüm, iki kişiyi karşıma alıp, bir öykü anlatmışlığım yok ki şu hayatta. Ya çıkartıp ortaya, anlat derlerse bir hikaye. Dilim dolaşır, aklım karışır.

Neyse ki, korkmamayı değil ama, ne hissedersem hissedeyim söyleyebilmeyi öğrendim ben. Derin bir nefes alıp veriyorum ve sonrasında sesli söylüyorum Judith’e;
“Anlatacak bir hikayem yok ki benim!” Judith gülüyor, ne güzel gülüyor Judith.
Ve başlıyor gece..
Ağızdan çıkan her kelime değerli, her bir detay mühim. Anda olmak için, hiçbirşeyi kaçırmamak için var gücümle uğraşıyorum.

………masalcı yaşarmış hikayeyi, ama andan kopmadan. Sonra yaşanmış olurmuş o hikaye, dinleyenler için de. Şifalıymış hikayeler. Nasıl bir dünyada yaşamak istiyorsak eğer, ona dair hikayeler anlatırsak, sonunda gerçek olurmuş o yaşanılası dünya.
Ama durun bir dakika, anlatılacak hikayem yok mu benim? Pekii, ya tam da ortasındaysam o hikayenin, yaşıyorsam, şimdi, burada ve andan kopmadan. Üstelik, yalnız da değilsem bu hikayede!

Şükürler olsun, kalpleri bulmaca oyunu oynayan arkadaşlarım var benim.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s